Karin Droogendyk

Al weer ruim anderhalve week school zit er op. Het kwam wat langzaam op gang, mede doordat ik niet meteen m'n schoolboeken kon aanschaffen, maar nu ben ik dan toch echt weer in het schoolritme beland. Mijn rooster is ideaal weinig vrije uren tussendoor, maar vaak vroeg uit of laat beginnen. Ik heb al wat meer contact met klasgenoten, praat wat meer en dat maakt het naar school gaan ook wat makkelijker.

Gisteren hebben Arian en ik onze tickets geboekt voor onze reis naar Canada na ons trouwen. En toen moest ik ook beslissen wanneer ik weer terug naar Nederland kom. En die beslissing is gevallen, 2 mei 2006 vertrek ik vanuit Canada om 3 maanden lang te werken in Nederland. Een beetje dubbele gevoelens komen daar wel bij kijken. Ik wil hier niet weg, want ik wil niet weer drie maanden zo ver weg van Arian wonen, maar ik wil ook wel voor drie maanden naar huis om nog even naar de kerk in Bergen op Zoom te kunnen en langs vrienden te gaan en ook zodat alles weer even gewoon is. Maar ook zal het daarna weer moeilijker zijn om hier weg te gaan, het valt nog niet mee om met een buitenlander te trouwen.

 

 

Allemaal nog een gezegend 2006! 

Gisterenavond, 1 dag en 4 uur later dan gepland, hebben Arian en ik weer voet op Canadese bodem gezet.

Een hele week in Nederland was fijn, en al moest ik niet huilen bij het afscheid, vanochtend kwamen er toch een paar tranen. 

Het was een drukke week met de bruiloft van Suzan en Simon, Arian en ik in ondertrouw, met Marjon naar de bios op bezoek bij wat vrienden en thuis zitten puzzelen en al die andere gezellige dingen.

Toen we op het vliegveld kwamen begon echter pas echt ons avontuur. We moesten inchecken op een machine, maar dat lukte niet, dus wij naar de balie kregen we wel een ticket, maar geen stoel, want het vliegtuig was overboekt en er was kans dat we niet meemochten.

We gingen naar de gate en na lang wachten werd onze naam geroepen, en ja hoor geen plaats voor ons in de herberg, ummm ik bedoel vliegtuig. Er zou een speciaal team komen om ons te helpen, wat inoudt dat na zo'n 30 minuten één man komt die ons meenmeent naar een balie ergens waar je als gemiddelde reiziger nooit komt. We kregen bonnen om wat te eten te kopen en te bellen en toen moesten we wachten.

Na een ander uur kwamen we terug en werd ons meegedeeld dat we die dag niet meer konden vliegen. We kregen een flinke som geld, een nieuw ticket in business class overnachting in een hotel, en diner en ontbijt. Niet eens zo'n slechte deal, daar willen we wel een keer een vliegtuig voor missen.

Het hotel was leuk, waarschijnlijk omdat we anders nooit in een hotel zitten dus alles is dan geweldig. Er was een verwarmde badkamervloer, grote handdoeken, televisie een waterkoker en al die andere dingen die je als gestrande reiziger nodig hebt. We kregen onze bagage niet terug dus we kregen ook nog een tasje met een t-shirt, tandenborstel, deo, sokken en dat soort dingen mee.

We hebben lekker gegeten in het restaurant en de volgende ochtend uitgebreid ontbeten. Vooral het ontbijt was geweldig, croissant, brood, ontbijtkoek, yoghurt, gebakken ei, spek, fruit, verse sinaasappelsap. We hoefden de volgende paar uur niet meer te eten.

Rond half twaalf zijn we weer afgezakt naar het vliegveld, en ja hoor op het eerste bord wat we zagen, zagen we dat onze vlucht  naar Montreal vertraagd was! Daar zaten we echt op te wachten. 

En dan ben je business class, dus je mag als eerste het vliegtuig in, je jas wordt aangenomen, je krijgt een drankje, hebt alle ruimte van de wereld, je eigen tv, beter eten, je krijgt stenen borden, tafelkleedje!, glazen, je kan bijna plat liggen, kan zoveel films kijken als je wilt en krijgt een tasje met tandenborstel, weer een paar sokken, een pen. En dan kregen we ook nog een stenen huisje met jenever erin als cadeautje. We voelden ons koningen.

Daarna moesten we ons in Montreal weer onder de gewone bevolking begeven, om ons weer bij de economy class  mensen te voegen voor onze vlucht naar Toronto. En toen waren we eindelijk weer in Toronto.

Het was een hele ervaring, en we hebben er maar van genoten. En zo hebben we weer een verhaal om te vertellen. Vrijdag begint school weer, alles is nog niet geregeld, maar daar ben ik vandaag druk mee. En ook overpakken van spullen, want ook heb ik weer een hele berg spullen meegenomen naar hier.