Karin Droogendyk

Ondertussen is het 20 maart en ik zit nog steeds thuis. Vandaag zijn de docenten en scholen weer met elkaar aan het praten en misschien zit ik dus het einde van de week weer op school. Ik heb mezelf goed bezig kunnen houden, maar ik moet toch ook gewoon deze periode op school af kunnen sluiten. Ik ben een beetje bezorgd over mijn ticket, voor als ze beslissen dat we langer naar school moeten.

Ik heb nog redelijk wat aan mijn schoolwerk gedaan, want ik had twee projecten en daar kon ik nu flink wat tijd in steken. Een heb ik er nu afgerond en vandaag ga ik aan nummer twee werken.

Daar zit ik dan op 7 maart met het vooruitzicht van een week of twee weken niets doen. Nee ik ben niet ziek, verre van dat de zon schijnt het is niet te koud vandaag lekker een eind wezen fietsen, alles opgeruimd en schoongemaakt en nu maar bedenken wat ik de rest van de dagen gaan doen.

Deze onverwachte vakantie is het gevolg van een staking. Als we de radio berichten mogen geloven, en wat ze ons vertellen op de website van school, is dat alles alleen voor onze bestwil. Ze doen het voor ons, ze willen alleen maar kleinere klassen, en meer tijd voor ons. Hoe nobel, en dus geef je je studenten vrij, de tijd die ze eigenlijk nodig hebben om dit jaar te halen maar het is voor ons. En Canadezen kunnen niet maar een paar dagen staken, dat is minstens een week.

Om eerlijk te zijn vind ik het nu nog niet zo heel erg vervelend, ik vond uitslapen wel lekker en ik zou vrijdag een deadline hebben en een presentatie die nu dus niet doorgaan. Het wordt pas vervelend als ze school gaan verlengen want ik heb m'n ticket al geboekt!  

 De rest van de week ga ik een beetje rondkijken voor een plek om te wonen voor Arian en mij. Misschien ga ik ook nog wel een dagje naar een winkelcentrum met de bus.