Karin Droogendyk

Sinds afgelopen vrijdag wil Alex 's avonds niet meer slapen. De eerste avond zijn we om half 11 's avonds gaan wandelen. De dag erna maar thuisgezeten en zondag bij grandma en grandpa geweest, toen is hij op de terugweg in slaap gevallen. Het is niet meer zo erg als de eerste avonden, waar hij niet stopte met huilen, maar we merken dat we enorm verwend zijn in de afgelopen paar maanden. Hij wordt nu minstens 3 keer per avond wakker. We weten eigenlijk niet zo goed wat we ermee moeten, want als we hem een knuffel geven en meteen terugliggen dan weten we zeker dat hij weer huilt, maar haal je hem er even uit en houdt hem op schoot dan is er ook geen garantie dat hij daarna wil slapen. Muziek helpt wat, maar als de muziek dan stopt wordt hij wakker. Wandelen helpt, maar we kunnen hem toch niet elke avond in slaap rijden. Tenslotte moet hij gewoon in zijn bed in slaap vallen.

We vinden het maar lastig. We hopen maar dat wat we doen hem helpt. Overdag wil hij wel gewoon slapen.

Voor de rest ren ik de hele dag achter hem aan. Zit ik net klimt hij weer de kinderwagen in. En heb ik hem daarvan weggehaald staat hij opeens boven op de bank. Dan zit hij aan de oven, en daarna probeert hij weer het bankje over naar de trap toe te klimmen.

Maar als het lekker weer is buiten, dan heb ik een rustige dag. Doe de deur open en hij klimt naar buiten en de zandbak in. Hij vindt het geweldig. Zand van het ene bakje naar het andere bakje, of gewoon in de lucht gooien zodat het in m'n haar komt. Of het allemaal bij m'n mouwen naar binnen laten glijden zodat mama het vindt als hij een nieuwe luier krijgt. Natuurlijk kan je het ook gewoon uit de zandbak gooien, of handjes vol mee naar binnen nemen. Of als je veel last van buikpijn hebt dan neem je gewoon een hap, ook erg lekker en het schuurt de maag. Daarna wat drinken is erg lekker.

Ik veeg dus 's avonds al het zand weer bij elkaar, maar dat heb ik er graag voor over. Laat hem maar genieten, dan doet hij ook geen dingen die te gevaarlijk zijn.

We zijn gisteren met z'n tweeen naar de speeltuin geweest. De glijbaan is leuk, maar een buis om doorheen te kruipen nog leuker, want dan kan je mama steeds zien als je er aan de andere kant weer uitkomt. De schommel was wat minder, hij wil graag ronddraaien en over de rand kijken en dat vindt mama maar eng.

Fietsen gaat steeds beter. De helm zakt niet meer steeds over zijn ogen heen, maar er zit nog wel een kussentje achter zijn rug. Want hij is wat te kort, en dan komt zijn helm steeds tegen de rugleuning aan en dat zit niet lekker. Maar het gaat prima.

Voor de rest klapt hij in zijn handjes, zelfs als je het alleen maar vraagt. Steekt hij zijn armen in de lucht elke keer als ik iets aanwijs, vanwege het hoera en begint hij nu te zwaaien.

Ik geniet enorm van hem, ook al kan ik hem af en toe wel achter het behang plakken. Ach zo gaat dat met bijna alles.