Karin Droogendyk

En na het mooie weer tijdens het bezoek van mijn familie is nu dan toch echt de winter aangebroken. Gisteren werden we verrast door een lading sneeuw, ik was wat meer verrast dan Arian, aangezien hij het weerbericht leest en ik niet. Het kwam bij mij dan dus ook als een sneeuwstorm bij heldere luchten, al waren de luchten flink grijs. Alex heeft er heerlijk in rond lopen banjeren. Wandelen met de kinderwagen is dan natuurlijk niet leuk. Al moest hij wel naar elke valpartij huilen vanwege de koude sneeuw aan zijn handen. Doe dan ook wanten aan zullen jullie wel zeggen, maar ja die zijn toch ook zo nat en als je voor de eerste keer in de sneeuw speelt, dan moet je er toch ook aan voelen, proeven en ruiken. 

Ook op de weblog kan ik dan ons nieuws vertellen, we mogen volgend jaar eind mei, of begin juni een brusje voor Alex verwachten. Ik voel me nu weer erg goed, maar ik heb me wel een paar weken vooral erg moe gevoeld. Ik kon wel hele dagen slapen en met een ander kind dat rondloopt gaat dat toch wat moeilijker. Maar ach, we hebben het graag voor dit wonder van God over.

Alex loopt nu volop. Ruim twee weken geleden kwam hij er van de een op de andere dag achter dat dat voortbewegen op twee benen toch wel erg handig is. Je hoeft dan tenslotte niet meer op te staan als je ergens bent. En dat heeft toch wel voordelen. Eerst wilde hij nog niet buiten lopen, maar sinds we gisteren in de sneeuw hebben gelopen is dat ook geen probleem meer. 't Ziet er erg grappig uit om dat kleine mannetje op zijn korte beentjes rond te zien wachelen. Het gaat wel steeds beter, hij valt nu bijna niet meer. Gisteren heeft hij met papa met de bal gespeeld. Hij snapt nu ook dat je er mee kan gooien en dat mama en papa daar helemaal blij van worden. Hij had erg veel lol om achter de bal aan te rennen en die terug te gooien naar papa. Het enige probleem is dat hij nu met alles wil gooien, er is ondertussen al een plastic schaaltje gesneuveld en ik denk steeds met schrik 'denk om mijn laminaat'. Nu ben ik niet erg aan dit laminaat gehecht, het lag er tenslotte nog van de vorige bewoners, maar toch word ik niet blij van het rondgooien van houten kubussen. Maar ja hoe leg je hem nu uit dat met de bal gooien goed is, dat gooien met blokjes ook mag, maar met een kubus niet?

We hebben ongeveer een week na mijn vorige bericht de computer naar beneden verhuist. Het werd steeds moeilijker om de computer boven te gebruiken. Alex vindt boven spelen maar niets, behalve als hij in de wc mag spelen, maar dat vindt mama dan weer niets. En omdat ik voor naar Nederland bellen de computer gebruik kon ik eigenlijk bijna niet meer bellen. De computer beneden is een groot succes. Alex hoeft er niet de hele tijd bij te zitten als ik op de computer bezig ben en ik hoef niet naar boven elke keer als ik even iets op wil gaan zoeken. Ook 's avonds zitten we nu weer vaak gezellig beneden.

Ik heb eergisteren de kerstlichtjes opgehangen, al vindt Arian dat ik officieel winterverlichting moet zeggen. Maar ja voor mij is het om toch wat kerstsfeer in huis te krijgen. Ook een vaas opgevuld met kerstballen, onze kerstboom dus, haha. Ach het zijn maar kleine dingetjes, maar het maakt het toch weer even wat gezelliger. Alex vindt de lichtjes natuurlijk reuze interesant en moet er vanalles over 'vragen'.

Hij kletst zoiezo de oren van m'n hoofd. Er komt nog niet een verstaanbaar woord uit, maar toch maakt hij goed duidelijk wat hij wil. Hij wijst alles aan en praat dan gewoon op verschillende toontjes. Zo vraagt hij regelmatig of hij nog even op de computer mag, hij wijst er gewoon naar, houdt zijn hoofd schuin en brabbelt iets op een vragende toon. Wat een frustratie moet dat toch voor hem zijn dat wij geen idee hebben wat hij zegt.