Karin Droogendyk

En vandaag is het dan in Nederland sinterklaas. Hier is het al volop kerst. Ik heb nog wat kerstversiering gekocht voor in de eetkamer. We hadden lichtjes en kerstballen in de woonkamer, maar dan is het zo kaal als je de andere kamer in loopt. Ik heb nu dus een 10cm hoge kerstboom met wat dingetjes erin. Het is vooral grappig eigenlijk.

20 december vieren we 'sinterklaas' met m'n schoonfamilie. We hoeven nog maar 1 cadeautje en dan inpakken. Ik kan er hier nog niets over zeggen aangezien er ook gezellig meegelezen wordt aan deze kant van de oceaan.

Alex is vandaag wat ziekjes. Hij werd gisteravond al wakker met een volle neus, maar vanochtend om 4 uur was het echt drama. Hij huilde maar en zijn neus zat vol, hoesten. Arian had hem even bij ons gepakt, maar was toen in slaap gevallen. Alex heeft tussen ons in liggen slapen. Hij vond het wel lekker geloof ik, want af en toe kwam hij even bij mij liggen en toen verhuisde hij weer naar papa. Vanochtend werd Arian wakker en zei met een slaperig gezicht, 'hoe komt hij hier?'.  Ik heb wat minder geslapen, vind ik toch lastig met zo'n wiebelend kind naast me, ik heb ook steeds het idee dat ik de deken over zijn gezicht trekt en hij dan stikt. Al met al niet iets wat we regelmatig doen.

Eergisteren is Alex zijn haar weer eens geknipt. Het was hard nodig, het zag er maar rommelig uit. Het is er niet veel beter op geworden, alleen korter. Hij zit natuurlijk geen seconde stil en om dan mooi te knippen is lastig, dat snap ik ook wel. Maar ach, over een week of twee zie je niet meer dat het rommelig geknipt was.

Arian en ik zijn van plan om in januari een nachtje weg te gaan samen. Alex mag bij Grandma en Grandpa logeren en wij gaan dan de grote stad Toronto onveilig maken. Het leek ons wel een goed idee voor de gezinsuitbreiding. Even tijd voor ons. We hebben nog niet geboekt, tenslotte zal het niet druk zijn en af en toe kijk ik eens of 'ons' hotel nog kamers heeft en of de prijs al omlaag is. Dat was van de week inderdaad het geval, dus we wachten nog even lekker verder.

Vorige week heb ik nog een echo gehad van brusje. Ik had een afspraak bij de verloskundige en ze kon het hartje niet vinden. Ik in de stress, ze zei nog, maak je geen zorgen, maar natuurlijk doe je dat wel. Ik mocht een paar uur later meteen komen voor een echo, ik had Arian maar meegenomen en alles was goed. Brusje had alleen besloten dat het hogerop aangenamer was en daar had de verloskundige de kleine niet verwacht. En als je dan zo'n klein mensje ziet al helemaal compleet, dan zie je toch maar weer wat een bijzondere God we hebben, die dat zo kan scheppen.