Karin Droogendyk

Het heerlijk avondje van gisteren is wat bewolkt bij de huiselijke problemen. Nee geen familieproblemen, huisproblemen. De voordeur kan niet meer dicht! Hadden we dat geweten voordat we daarnet de deur open deden hadden we de achterdeur wel opengedaan, maar ja dat is natuurlijk achteraf denken. Bij de tijd dat jullie dit lezen is het euvel hopelijk al verholpen, aangezien we nu niet weg kunnen en eigenlijk ook niet naar bed, want er staat nu wel een stoel voor, maar ja het waait flink dus bij elke flinke windstood zitten we in een koud huis. De deur sloot altijd al wat moeilijk met koud weer, maar ja dit hadden we dan weer niet verwacht.

We hadden vanochtend geen kerk vanwege de sneeuw, Arian is vrijdag eerder naar huis gekomen vanwege de sneeuw en er staan een volgende 10 cm op de planning voor dinsdag. Dus, sneeuw in overvloed. Woensdag, vrijdag en zaterdag (volgens het weerbericht dan, zo ver vooraf weet je het maar nooit) gaat de temperatuur weer naar boven en zou het gaan dooien, we zullen zien...

Gisteren hebben we sinterklaas gevierd met de familie. Het was erg gezellig en we zijn erg verwend. We hebben zelfs totaal onverwacht een barbeque gekregen. Arian kan nu eindelijk thuis ook hamburgers eten, al zal hij nog even moeten wachten tot het wat warmer wordt. Tenslotte kunnen we de barbeque niet bovenop de sneeuw parkeren. Het past ook wat moeilijk in ons bescheiden autootje, dus we wachten braaf tot mom en dad bij ons langskomen. Alex is ook erg verwend, de eerste cadeautjes uitpakken vond hij ook erg leuk, maar daarna was hij het wat beu, hij kreeg ook een boek wat niet meehielp, want toen moest het boek natuurlijk gelezen worden, van voor naar achter, van achter naar voor, twee pagina's tegelijk.... Hij heeft hier thuis vanochtend op zijn stoeltje (ook gehad) zijn houten puzzels uit elkaar gehaald, in elkaar is namelijk nog wat ingewikkeld, want waarom past de koe niet in het hokje van de schaap?

's Avonds vond Alex slapen niet echt nodig, maar tegen de tijd dat we weg gingen was hij dan eindelijk vertrokken naar dromenland. Waar hij vanacht thuis ook nog een paar keer uit weggeweest is. Vanochtend werd hij wakker en vond ademen toch wat lastig. Verkouden zijn valt nog niet mee...

Een kort bericht vanuit hier.  Het heeft gisteravond flink gesneeuwd, dus vanochtend hebben we even een rondje gedaan met de slee. Het was maar een kort rondje want het was erg koud. Maar he we moeten dat ding toch even uit proberen. Alex was er maar gelaten onder en was vooral blij toen hij weer binnen was.

En vandaag is het dan in Nederland sinterklaas. Hier is het al volop kerst. Ik heb nog wat kerstversiering gekocht voor in de eetkamer. We hadden lichtjes en kerstballen in de woonkamer, maar dan is het zo kaal als je de andere kamer in loopt. Ik heb nu dus een 10cm hoge kerstboom met wat dingetjes erin. Het is vooral grappig eigenlijk.

20 december vieren we 'sinterklaas' met m'n schoonfamilie. We hoeven nog maar 1 cadeautje en dan inpakken. Ik kan er hier nog niets over zeggen aangezien er ook gezellig meegelezen wordt aan deze kant van de oceaan.

Alex is vandaag wat ziekjes. Hij werd gisteravond al wakker met een volle neus, maar vanochtend om 4 uur was het echt drama. Hij huilde maar en zijn neus zat vol, hoesten. Arian had hem even bij ons gepakt, maar was toen in slaap gevallen. Alex heeft tussen ons in liggen slapen. Hij vond het wel lekker geloof ik, want af en toe kwam hij even bij mij liggen en toen verhuisde hij weer naar papa. Vanochtend werd Arian wakker en zei met een slaperig gezicht, 'hoe komt hij hier?'.  Ik heb wat minder geslapen, vind ik toch lastig met zo'n wiebelend kind naast me, ik heb ook steeds het idee dat ik de deken over zijn gezicht trekt en hij dan stikt. Al met al niet iets wat we regelmatig doen.

Eergisteren is Alex zijn haar weer eens geknipt. Het was hard nodig, het zag er maar rommelig uit. Het is er niet veel beter op geworden, alleen korter. Hij zit natuurlijk geen seconde stil en om dan mooi te knippen is lastig, dat snap ik ook wel. Maar ach, over een week of twee zie je niet meer dat het rommelig geknipt was.

Arian en ik zijn van plan om in januari een nachtje weg te gaan samen. Alex mag bij Grandma en Grandpa logeren en wij gaan dan de grote stad Toronto onveilig maken. Het leek ons wel een goed idee voor de gezinsuitbreiding. Even tijd voor ons. We hebben nog niet geboekt, tenslotte zal het niet druk zijn en af en toe kijk ik eens of 'ons' hotel nog kamers heeft en of de prijs al omlaag is. Dat was van de week inderdaad het geval, dus we wachten nog even lekker verder.

Vorige week heb ik nog een echo gehad van brusje. Ik had een afspraak bij de verloskundige en ze kon het hartje niet vinden. Ik in de stress, ze zei nog, maak je geen zorgen, maar natuurlijk doe je dat wel. Ik mocht een paar uur later meteen komen voor een echo, ik had Arian maar meegenomen en alles was goed. Brusje had alleen besloten dat het hogerop aangenamer was en daar had de verloskundige de kleine niet verwacht. En als je dan zo'n klein mensje ziet al helemaal compleet, dan zie je toch maar weer wat een bijzondere God we hebben, die dat zo kan scheppen.