Karin Droogendyk

Arian en ik zijn afgelopen weekend met z'n tweeen een nachtje naar Toronto geweest. Alex hebben we vrijdagochtend bij grandma en grandpa gebracht en wij zijn toen naar het treinstation gereden en met de trein naar Toronto gegaan. Parkeren is daar zo duur en de stad zo druk, dat het net zo handig is om de auto te parkeren en met de trein de stad in te gaan.

Vrijdag hebben we het winkelcentrum onveilig gemaakt. We waren rond 11 uur in Toronto en na een rondje winkelcentrum zijn we naar het hotel gegaan. Daar tot ons groot ongenoegen bleek het zwembad gesloten te zijn wegens renovaties. Tja... wat dan... dan is er opeens toch veel minder te doen in zo'n hotel. En dus zijn we op zoek gegaan naar een leuke bezigheid voor vrijdagavond.

En zo, zijn we in een leuk klein amateurtheatertje beland, niet zo heel ver van het hotel vandaag. Zo'n oud huis met gebloemd behang en groene vloerbedekking, krakende deuren en vloeren, 140 stoeltjes en drinken en koekjes voor het luttele bedrag van $1. En we hebben genoten, ze speelden 'priden and prejudice'  en natuurlijk is het verhaal anders dan het boek en de film, maar het was geweldig. Vooral veel humor.

Zaterdagochtend hebben we lekker lui gedaan, tenslotte waren we pas om half twaalf terug in het hotel en dat is toch zo'n anderhalf uur later dan dat mijn lichaam gewend is om naar bed te gaan. Zo rond een uur of twaalf zijn we naar een boerenmarkt geweest. Het was enorm druk en ik ben blij dat ik er niet in de buurt woon. Voor de simpele reden dat ik veels te veel geld uit zou geven aan boodschappen. Vers brood, kaas, verse vis, vlees mmmm...

Alex heeft het ook goed gehad bij grandma en grandpa. En was gelukkig ook weer blij om ons te zien.

Het was heerlijk zo even tijd voor elkaar te nemen, dat heb je soms toch echt nodig.

We hebben maandag meer sneeuw erbij gekregen, alsof wat we hadden nog niet genoeg was. En het is weer flink koud. Overdag gaat het wel, maar 's nachts dan dendert de temperatuur weer naar beneden. Toen Arian vanochtend wegging was het op de termomether nog -20 en nu -2 het schommelt dus flink. Het zonnetje schijnt wel. Het is februari, dus we zijn al weer bijna aan de lente toe, joepie!

Met de zwangerschap gaat het goed. Ik vind het deze keer toch wel heel anders. Met Alex was ik zwanger en je weet wel dat er dan een baby in je groeit, maar het is zo onwerkelijk. Terwijl nu heb ik echt het idee dat ik een baby bij me heb, het schoppen is veel persoonlijker echt een mensje waar je contact mee kunt maken, en ook met het weekend weg, had ik echt het idee dat we toch een kind bij ons hadden. Wel bijzonder vind ik dat. De tweede maakt wel dat het allemaal wat meer echt is, want tenslotte heb ik dit al gehad en dat is nu ons geweldige mannetje Alex.