Karin Droogendyk

Bedankt voor alle felicitaties omtrent Erik zijn geboorte!

Ondertussen is Erik al weer ruim 3 weken en ben ik dus ook al ruim twee weken alleen met de twee mannen thuis. De eerste twee weken kregen we nog regelmatig een maaltijd van de kerk, maar ook het koken moet ik nu weer zelf doen. Kraamzorg kennen ze hier in Canada niet, vandaar dat vanuit de kerk maaltijden geregeld worden. Zo wordt er toch wat werk uit handen van de pasbevallen moeders genomen. Daarnaast heb ik de kraamzorg best gemist. Met Alex heb ik geen borstvoeding gegeven en nu wel en dan heb je toch weer een hoop andere vragen. Gelukkig hebben we een hulplijn genaamd mama. Erg fijn, want zo krijg ik toch antwoorden op al m'n vragen.

En volgende week hoeft het even geen hulplijn te zijn! Want mama en Marjon komen op bezoek. Ik zie er erg naar uit om m'n mannen te showen. De vorige keer liep Alex nog niet en zei hij nog geen woord. Nu zegt hij nog bijna niets, maar de communicatie gaat toch een stuk beter. En natuurlijk hebben ze Erik nog niet gezien, m'n kleine mannetje die al flink gegroeid is. Hij krijgt al lekker wat babyvet en we kunnen al goed merken dat hij gegroeid is. En dat van mijn melk. Ik vind dat elke keer toch weer een wonder als hij daar bij mij ligt te drinken en je hoort hem slikken en als hij klaar is loopt er een straaltje melk uit z'n mond. Wat een wonder is dat toch.

Het gaat dus best goed hier. Ik moet nog wel flink wennen aan het leven met twee mannetjes. Alex probeert vaak lief te zijn voor Erik, maar kan ook flink gemeen zijn en dan niet om het gemeen zijn. Hij heeft volgens mij gewoon nog niet door dat als je bijt dat dat bij Erik pijn doet, hij vindt het wel interesant dat Erik dan gaat huilen. Alleen laat ik ze dan ook niet, maar zelfs dan kan je niet altijd voorkomen dat Erik in zijn handje gebeten wordt of in Alex zijn enthousiasme een hand in zijn gezicht krijgt.  Alex vindt Erik voor de rest erg interesant. Gaat steeds bij hem kijken en als we hem uit bed gaan halen of naar bed gaan brengen gaat hij elke keer mee. Hij kijkt dan over de rand van de wieg heen en wijst. Vanmorgen, zei Arian, hoorde hij Erik huilen, wees naar onze kamer en zei 'E-ik, E-ik'.

Met Alex gaat het verder goed. Hij begint wat meer te praten en te communiceren. Hij kopieert woordjes (vooral als oma het vraagt en soms als papa het vraagt, maar mama kopieert hij niet) en ja knikken en nee schudden hebben ook een betekenis. Daarnaast kan hij 'Old MacDonals has a farm' zingen, oftewel twee gedeelten. Hij weet wanneer hij iea iea iea moet zingen (dat het iea iea oh is krijgen we nog niet uitgelegd) en wanneer hij dierengeluiden moet maken. Elke keer is dat een hond. Hij weet nu ook dat verschillende dieren verschillende geluiden maken, maar welk geluid bij welk dier hoort moet hij nog leren.

De laatste gehoortest liet dan ook zien dat er met zijn gehoor niets meer mis is. De uitleg die wij kregen is dat door zijn vele oorontstekingen hij voor een aantal maanden vocht achter zijn oren heeft gehad en dat dat langzaamaan opklaart. We merkten het al een week of twee voor de gehoortest en hij ontwikkelt lekker door nu. Hij snapt ook beter wat we van hem vragen en vooral dat vind ik erg fijn. Ik vond het zo sneu om hem teleur te moeten stellen als hij dacht dat we naar buiten zouden gaan en ik bedoelde dat we naar boven gingen om een schone luier om te doen.