Karin Droogendyk

Dinsdag 16 juni was het dan zover, op naar Toronto International Airport. Alex was de dag ervoor al helemaal van slag. Ik liep hem al een week te vertellen dat Marjon en oma kwamen. Hij zegt nog geen woord, dus je hebt geen idee of het wel doordringt in dat hoofdje van hem, blijkbaar wel dus.

Hij hoefde helemaal niet lang te wennen aan oma en tante Marjon, al vindt hij het maar een beetje raar dat Marjon dezelfde stem heeft als zijn mama. Erik heeft helemaal nog geen voorkeur, behalve dan dat ik het voedseldepot ben, voor de rest maakt het hem niet uit wie hem knuffelt, zolang het maar gebeurdt.

Veel hebben we niet gedaan. We zijn boodschappen wezen doen, naar het park geweest en natuurlijk de Tim Hortons waar Marjon elke dag een koffie moet drinken. Veel kan je niet doen met twee kinderen, want slaapt de een niet dan slaapt de ander wel. Oma sliep bij Alex op de kamer en Alex vond dat wel gezellig.

Maandag zijn mama Anneke en tante Marjon vertrokken naar de Verenigde Staten, ze gaan daar een midweek rondtrekken en komen dan weer gezellig een week terug. Alex vindt het maar niets om weer alleen te slapen en ik vind het erg vermoeiend om geen extra paar ogen om me heen te hebben. Want vooral als ik Erik zit te voeden heb ik vaak geen idee waar Alex uithangt. Alex vond het wel erg vermoeiend om extra mensen om zich heen te hebben en slaapt best veel.

Afgelopen zondag is Erik gedoopt. Toch weer een bijzonder gebeuren. 's Avonds zijn er wat vrienden en familie langsgeweest. Alex heeft de hele avond achter Reuben aangelopen. Deed hem in alles na en was echt kapot tegen de tijd dat Reuben weer naar huis ging. Erik heeft een prima dagje gehad, geslapen tijdens de kerkdienst en 's avonds lekker om zich heengekeken.

We hebben ook een glijbaan in de tuin nu. Alex komt er op allerlei verschillende manieren vanaf en vindt het echt geweldig. Vooral met dit warme weer is het fijn, want dan hoeven we niet naar het hete park. En daarnaast vindt Alex glijbanen gewoon helemaal geweldig.

Afgelopen dagen loopt de temperatuur buiten flink op. Er draaien 5 ventilatoren en een raam air conditoner de hele dag door en dan nog is het aan het eind van de middag binnen bijna niet te houden. Een van de redenen is dat de airco in onze kamer in het raam zit en de deur van die kamer bijna de hele dag dicht is vanwege een klein rondrennend mannetje. Als Alex in bed ligt gaat die deur open en koelt het hier beneden ook weer een beetje af.

Bedankt voor alle felicitaties omtrent Erik zijn geboorte!

Ondertussen is Erik al weer ruim 3 weken en ben ik dus ook al ruim twee weken alleen met de twee mannen thuis. De eerste twee weken kregen we nog regelmatig een maaltijd van de kerk, maar ook het koken moet ik nu weer zelf doen. Kraamzorg kennen ze hier in Canada niet, vandaar dat vanuit de kerk maaltijden geregeld worden. Zo wordt er toch wat werk uit handen van de pasbevallen moeders genomen. Daarnaast heb ik de kraamzorg best gemist. Met Alex heb ik geen borstvoeding gegeven en nu wel en dan heb je toch weer een hoop andere vragen. Gelukkig hebben we een hulplijn genaamd mama. Erg fijn, want zo krijg ik toch antwoorden op al m'n vragen.

En volgende week hoeft het even geen hulplijn te zijn! Want mama en Marjon komen op bezoek. Ik zie er erg naar uit om m'n mannen te showen. De vorige keer liep Alex nog niet en zei hij nog geen woord. Nu zegt hij nog bijna niets, maar de communicatie gaat toch een stuk beter. En natuurlijk hebben ze Erik nog niet gezien, m'n kleine mannetje die al flink gegroeid is. Hij krijgt al lekker wat babyvet en we kunnen al goed merken dat hij gegroeid is. En dat van mijn melk. Ik vind dat elke keer toch weer een wonder als hij daar bij mij ligt te drinken en je hoort hem slikken en als hij klaar is loopt er een straaltje melk uit z'n mond. Wat een wonder is dat toch.

Het gaat dus best goed hier. Ik moet nog wel flink wennen aan het leven met twee mannetjes. Alex probeert vaak lief te zijn voor Erik, maar kan ook flink gemeen zijn en dan niet om het gemeen zijn. Hij heeft volgens mij gewoon nog niet door dat als je bijt dat dat bij Erik pijn doet, hij vindt het wel interesant dat Erik dan gaat huilen. Alleen laat ik ze dan ook niet, maar zelfs dan kan je niet altijd voorkomen dat Erik in zijn handje gebeten wordt of in Alex zijn enthousiasme een hand in zijn gezicht krijgt.  Alex vindt Erik voor de rest erg interesant. Gaat steeds bij hem kijken en als we hem uit bed gaan halen of naar bed gaan brengen gaat hij elke keer mee. Hij kijkt dan over de rand van de wieg heen en wijst. Vanmorgen, zei Arian, hoorde hij Erik huilen, wees naar onze kamer en zei 'E-ik, E-ik'.

Met Alex gaat het verder goed. Hij begint wat meer te praten en te communiceren. Hij kopieert woordjes (vooral als oma het vraagt en soms als papa het vraagt, maar mama kopieert hij niet) en ja knikken en nee schudden hebben ook een betekenis. Daarnaast kan hij 'Old MacDonals has a farm' zingen, oftewel twee gedeelten. Hij weet wanneer hij iea iea iea moet zingen (dat het iea iea oh is krijgen we nog niet uitgelegd) en wanneer hij dierengeluiden moet maken. Elke keer is dat een hond. Hij weet nu ook dat verschillende dieren verschillende geluiden maken, maar welk geluid bij welk dier hoort moet hij nog leren.

De laatste gehoortest liet dan ook zien dat er met zijn gehoor niets meer mis is. De uitleg die wij kregen is dat door zijn vele oorontstekingen hij voor een aantal maanden vocht achter zijn oren heeft gehad en dat dat langzaamaan opklaart. We merkten het al een week of twee voor de gehoortest en hij ontwikkelt lekker door nu. Hij snapt ook beter wat we van hem vragen en vooral dat vind ik erg fijn. Ik vond het zo sneu om hem teleur te moeten stellen als hij dacht dat we naar buiten zouden gaan en ik bedoelde dat we naar boven gingen om een schone luier om te doen.