Karin Droogendyk

Het bezoek is al weer vertrokken. Drie weken, waarvan twee bij ons, lijkt een hele tijd, maar het is ook zo weer voorbij. Het blijft moeilijk afscheid nemen. Ik kan er maar niet aan wennen. Als ze dan eenmaal weg zijn en ik kan mama weer spreken met de webcam, dan gaat het ook snel weer wel, en ben ik het leven ver weg van mijn familie weer gewoon. Maar ik blijf het zwaar vinden. Je eigen familie is toch heel anders. Ik heb een geweldige schoonfamilie, daar heb ik niet over te klagen, maar dat is toch anders dan je eigen moeder en zussen, die je al je hele leven kennen.

Vrijdag zijn we (o)ma(ma) en (tante) Marjon naar het vliegveld wezen brengen. Alex vond het maar raar, we hadden wel verteld dat oma en tante Marjon nu met het vliegtuig meegingen, maar toch gingen ze weg door een deur, hoe zit dat nu? Op de terugweg had Erik honger en zijn we bij een oom en tante van Arian gestopt om hem daar te voeden en Alex zijn benen te laten strekken. Wij kregen ook eten aangeboden, dus dat was erg fijn.

Alex heeft de eerste nachten veel gehuild. Hij lag nu natuurlijk weer alleen. Maar gelukkig slaapt hij nu weer zonder wakker te worden. Of in ieder geval huilt hij nu niet als hij wakker wordt.

Het weer is hier weer een stuk koeler. Redelijk wat bewolking en een lekker windje. Niet echt een typische Canadese zomer, meestal is het warmer, maar ik vind het wel lekker.

 

Gisteren hebben we een driewieler voor Alex (en Erik) gekocht. We hebben geld gehad voor de jongens voor een cadeau en na lang denken en overleg leek dit een goede investering. Gisteren gingen we eens kijken, we hadden toch een cadeautje nodig voor een verjaardag, maar Alex was er zo mee verkocht dat hij er niet meer af wilde! We hebben hem dus maar meegenomen, anders waren we er over een week of drie wel omgegaan. Alex vindt het helemaal geweldig, hij is nog wat kort voor de trappers, maar ook met je voeten kom je best ver en daarnaast heeft het een bakje aan de achterkant met een klapdeksel! Wat wil je nog meer als je Alex heet? Hij heeft vandaag zijn hele hebben en houwen in het bakje gedaan en er weer uitgehaald, erin en eruit, erin en eruit, erin ....

 

Erik heeft in de tijd dat het bezoek er was leren lachen en kletsen. 't Is toch een dropje. Hij is vaak niet blij, hij huilt niet overdreven veel, maar kan best veel liggen klagen. Maar vooral aan het begin van de avond is hij vaak in een opperbest humeur, dan ligt hij naar je te lachen en doet erg zijn best om geluid te produceren, wat ook steeds vaker lukt.