Karin Droogendyk

Het is ondertussen weer bijna een maand geleden dat ik geschreven heb. Het voelt veel korter geleden, maar de tijd vlieg dan ook voorbij.

Erik slaapt flink de nachten door, meestal van 9 uur tot een uur of 4 en dan weer tot een uur of 8. Afgelopen nacht wilde hij om 1 uur drinken, maar daarna was het pas weer 7 uur. Dat is ook best te doen. Overdag laat hij er ook regelmatig meer tijd tussen al vindt hij het fijn om steeds twee keer kort achter elkaar te drinken en dan een uur of 4 niets.

Het begint ook een gezellige kletskous te worden. 's Ochtends, als Alex het toelaat, hebben we vaak een moeder zoon gesprek, hij lacht dan veel en maakt van die lieve geluidjes. Ook 's avonds wil hij graag wat aandacht, de rest van de dag schiet dat er toch vaak wat bij in, want ja ik heb ook nog een peuter rondlopen en een huishouden. Hij begint zich nu wel wat te vervelen in de box en wil graag wat meer zien dan het plafond en de zijkant van de box. We hebben wel een wipstoeltje en een kleed voor op de grond, maar dat is wel wat gevaarlijk met Alex erbij en hij kan er dus alleen in als een van ons er steeds bij kan zijn. Dus ook dat gebeurdt vaak 's avonds.

Hij maakt nog helemaal geen aanstalten om om te rollen, wel rolt hij naar zijn zij, want zo slaapt hij het liefst, maar verder komt hij niet. Ik vind het wel prima. Je merkt nu al dat hij rustiger is dan Alex, dus hij doet het maar op zijn gemakje.

Alex slaapt ook flink de nachten door, maar ja dat doet hij al anderhalf jaar, haha. Hij wordt soms wakker van een droom, of van iets anders, maar het helpt nu ook als we naar hem toegaan tegen hem zeggen dat het bedtijd is en nog wat voor hem zingen. Of het praten of het zingen helpt weten we niet, maar ik doe het maar allebei, 's nachts is niet de tijd om te experimenteren.

Overdag is het wisselend. De ene week gaat het erg goed, maar de andere week, zoals deze, is het echt een ramp. Hij heeft weer nieuwe dingen bijgeleerd en nu moeten we weer een manier vinden om daarmee om te gaan. Hij klimt nu op het bureau dus de bovenste plank is niet meer veilig en ook kan hij beter bij het aanrecht. Scherpe messen en glazen moeten we dus achteraan neerleggen, maar zelfs al ben ik zo voorzichtig als ik maar kan, toch komt hij me af en toe een scherp mes of een schaar brengen.

Vorige week zijn we wezen camperen. Ik zag er erg tegenop, we waren allebei bang voor slapeloze nachten, maar ook voor overdag geen hek om de tuin en Alex kan dus overal naartoe. We gingen gelukkig niet alleen m'n schoonouders en schoonzus en zwager en schoonzus waren er ook. En het viel reuze mee! Alex heeft 's nachts lekker geslapen, al was ik de tweede helft van de tweede nacht zijn kussen en overdag moesten we hem goed bezighouden, maar ook dan ging het goed. Met Erik ging het ook goed, al vond hij het strand maar niets. Er was geen schaduw en de zon boven het water zodat hij in de wagen met zijn rug naar de golven en de mensen lag en dan dat geluid van de golven maakte het moeilijk voor hem om daar in slaap te vallen. 

Op de foto zijn Uncle Rob, Arian en Alex een gat aan 't graven. Alex vond het vooral geweldig om in het gat te zitten. Dit was de eerste dag en dus heeft Arian de tweede dag een gat gegraven speciaal voor Alex.

Zonder de hulp van de familie hadden we niet gekund en we zijn blij dat we gegaan zijn.

Volgende week heb ik 'rijles' ik hoef natuurlijk niet echt te leren rijden, maar wil toch les nemen zodat ik beter de regels hier weet en ik ook ben voorbereid op wat ik moet weten voor het rijexamen. Ik zie er namelijk erg tegenop, ik Nederland heeft het me 3 keer gekost om mijn rijbewijs te halen, ik word gewoon zo zenuwachtig als er iemand naast me zit die gaat beoordelen hoe ik rij. Ik ben namelijk helemaal niet zo goed in autorijden, daardoor wel extra voorzichtig, maar soms ook wel wat te voorzichtig.

Maar in ieder geval heb ik de stap gezet om ervoor te gaan. Ik schoof het steeds maar vooruit en verzon smoesjes om deze week niet te bellen. Tenslotte win ik er op het moment niet zoveel mee, ik heb toch geen auto en zo vaak heb ik ook niet de behoefte om 's avonds alleen uit te gaan. Maar begin deze week belde een vriendin om me te vertellen dat ze gaan verhuizen. Nu wonen ze op loopafstand, maar dan dus niet meer. En dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en een autorijschool gebeld. Het was eigenlijk net het laatste zetje wat ik nodig had. Dus bid allemaal maar voor me, want binnenkort zal ik er dus aan moeten geloven en examen moeten doen. Als je een lange tijd niets hoort ben ik gezakt, haha.