Karin Droogendyk

En in de herfst heeft mijn wasmachine het erg druk. Want er is regen, er is zand, ziedaar: modder! Vandaag had Alex een geweldige dag, mama wat minder. Om 8 uur waren we netjes aangekleed en gewassen beneden en om half 10 kon Alex weer uit de kleren, afgespoeld in de gootsteen en schone kleren aan. Om half 11 uur weer, om 3 uur weer. Om 5 uur voldeed de gootsteen niet, want Alex ontdekte dat modder in je haar goed is voor je haar. Ik was daar wat minder over gecharmeerd, want 't is niet echt heel makkelijk om dat uit haren te spoelen. Dus toen maar onder de douche. De laatste keer was zonder kleren, zo warm is het niet buiten, maar dat deert Alex niet.

Erik kan sinds deze week omrollen, beide kanten op. Ik had het niet heel erg gevonden als hij nog even op zijn rug was blijven liggen, ik ben nog niet erg klaar voor om een ander voortbewegend kind te hebben. Maar ach natuurlijk ben ik ook trots op mijn goedlachse kereltje. Hij is echt dol op aandacht en is zo'n lekkere kletskous.

Hij kan zo lekker hardop lachen, echt een schaterlach. Vanmiddag zat ik met Lisa op de webcam en Erik lag helemaal in een deuk. Ik lag echt helemaal in een deuk.

Vorige week hebben we een coordinator op bezoek gehad van een centrum van ontwikkeling in kinderen. Dit is anders dan de hulp waar ik over schreef in mijn vorige post. Dat gaat over een organisatie met vrijwilligers die mij wat zorg uit handen gaat nemen. Die Alex gaat helpen en ons gaat helpen om Alex te helpen, dus meer een soort van therapie. Vorige week heeft ze een korte screening gedaan waaruit blijkt dat Alex op cognitief en sociaal gebied achterloopt. Ze heeft hem niet getest op taal, want daarvoor is Alex al getest en daarvoor krijgen we hulp van een logopodist. Ik ben blij dat er nu wat gebeurdt, want hoe vroeger je erbij bent hoe beter het is. De komende weken doet ze een meer uitgebreide screening daaruit komen doelen en daarmee gaan we aan de slag.

Alex kopieert ons gedrag, soms tot in het extreme. Zitten ik met mijn benen over elkaar, gaat Alex ook zo zitten. Zet ik mijn ellebogen op de tafel dan hij ook. Van de week zaten we zijn kinderbijbel te lezen, Arian had de bijbel vast en dan de andere kant de bladzijden sloegen steeds om en Alex probeerde dan steeds achter de bladzijden kijken en luisterde niet meer naar het verhaal. En dus legde ik mijn vinger op de bladzij om die tegen te houden en Alex legde zijn vinger er ook bij. Ik zal er even een foto van bij zetten. Vanavond deed ik het niet, maar deed Alex het wel weer, 't is ook een dropje.

Ik had nog helemaal niet verteld van Lisa. Lisa (Arian's jongere zus) is verhuisd naar Vancouver. Voor de topografische leken onder ons, dat is dus helemaal aan de andere kant van Canada, 3 uur tijdverschil en een heleboel kilometers hier vandaan. Ze is daar verder aan het studeren, graduate studies, vraag me niet wat dat in het Nederlands is. In ieder geval woont ze nu dus ver van ons vandaan. Jammer hoor vind ik dat. Ze mist haar neefjes natuurlijk. Ik raak er aan gewend als je kinderen hebt dan is niemand meer in jou geintereseerd, alleen in je kids, haha. Nee hoor, ik vind het prima. Tenslotte kan ze nog steeds met mij praten, maar ja met Alex en Erik gaat dat wat moeilijker.

Ik ga Erik wakker maken hem voeden en dan gaan we lekker naar bed.