Karin Droogendyk

Al weer even geleden dat ik wat geschreven heb, en nu kom ik al weer bijna naar Nederland. Nog 7 dagen school, 4 toetsen, 2 weekenden en één vrije maandag en dan is het tijd om te vliegen.

School is nog even uitzitten, de laatste weken zijn altijd het moeilijkst (en dan te bedenken dat de nederlandse studenten nog langer moeten), het zonnetje schijnt het is lekker weer en dan zou je wel eens een wat groter raam in je kamer willen hebben.

En dus zijn Arian en ik flink op zoek gegaan naar een appartement, en niet voor niets. We hebben een appartement gevonden met 2 slaapkamers, en natuurlijk een keuken, woonkamer en douche met wc. En zelfs een balkon, grote ramen en niet onder de grond, maar boven de grond. Het is nog niet zeker dat we er in kunnen, want de mensen die verhuizen hoeven het pas de 1e week van mei door te geven voor juli, dus het is nog even afwachten. Gelukkig is het niet al te moeilijk om hier een plek te vinden en ik maak me er dan ook nog maar geen zorgen over.

Op school gaat nog steeds alles goed, als het zo door gaat haal ik alles weer met gemak. Vandaag ook een formulier ingeleverd voor stage en volgende week de formulieren op de bus voor een werkvergunning, het valt nog niet mee om stage te gaan lopen als internationale student.

Ook met Arian en mij gaat alles goed. We zien er niet naar uit om 3 en een halve maand elkaar niet te zien, maar als we elkaar dan weer zien gaan we ook al bijna trouwen. Nog voor de laatste keer een paar maanden Nederland, want we gaan er voor nu maar van uit dat het de laatste keer is. Je weet nooit wat God op je pad brengt, en waar Hij je wilt hebben later in je leven.

Ik zie er naar uit om jullie allemaal weer te zien!

minder dan vier weken en dan kom ik voor een hele week naar Nederland. Ik probeer mezelf er niet te veel op te verheugen, want het wordt waarschijnlijk een hele week rennen. Maar toch vind ik het fijn om even in de vertrouwde omgeving te zijn.

Volgende week zijn de examens. Daarna heb ik bijna twee weken voordat ik naar Nederland kom. Marieke, die vorig jaar bij mij in de klas zat, neemt een paar dagen vrij en dan kunnen we samen wat leuke dingen gaan doen. En natuurlijk de gewone dingen zoals kamer schoonmaken en uitslapen. Er is een voedselpakket onderweg met alle Nederlandse sinterklaas geneugten en ik hoop dat ik die tegen die tijd ook heb, zodat ik elke dag een half uur naar al dat lekkers kan gaan zitten kijken. Dat zal niet zo erg lang zijn, want voor je het weet is er niets meer om naar te kijken.

Het eerste semester zit er alweer bijna op. Deze week heb ik de laatste toetsen voordat de examenweek begint. Het gaat nog steeds lekker, en ik houd alles nog steeds goed bij. Ik heb de eerste lastige onderwerpen al gehad, maar dat is ook wel prettig, ik houd wel van een beetje uitdaging. 

Volgende periode ga ik een andere opleiding doen, het is ongeveer hetzelfde het duurt alleen wat korter en is meer afgesteld op onderzoek doen naar afvalwater en luchtvervuiling. Ik kan gewoon in het tweede semester instromen, want pas na het eerste semester worden de 'scheikundige' opleidingen verschillend.

Het is wel een raar idee dat de eerste maanden er al weer opzitten. In het volgende semester wil ik een baantje zoeken, dan ontmoet ik nog eens wat andere mensen. Ik ben ook niet meer zo moe, dus ik zie het ook wel zitten.  

Met Arian en mij gaat het goed. Het bij elkaar in de buurt wonen is prettig, soms moet ik er nog steeds aan wennen dat we niet over een paar weken weer afscheid moeten nemen.

Het is ondertussen alweer november. De winterjas is al uit de kast, de bomen worden kaal en ik mis de aanwezigheid van een spatbord op m'n fiets. Nu is het vooral behelpen met plastic tassen tegen het opspattende water. Nooit geweten dat een spatbord zo handig is.

Het eerste bezoek heb ik ook al gehad. Charles en Tineke zijn langsgeweest. Het was erg vreemd om mensen van thuis hier te zien, maar ik vond het vooral erg fijn. Even mensen die weten waar ik vandaan kom, die nederlands tegen me praten, even wat vertrouwds. En ook de chocola, drop en hagelslag was van harte welkom. De drop is op, net als de chocola met de hagelslag zijn we wat zuiniger.

Over twee maanden kom ik, samen met Arian, weer even naar huis. En dat is toch wel een lekker idee. Ik ben er wel even aan toe. Daarna worden de perioden hier langer, dus ik geniet er nog maar even van.

Zo langzamerhand begint het leven hier een beetje te wennen. Ik weet mijn weg naar school en in school en weer naar huis, ik weet waar de winkels zijn en ik weet waar Arian woont.

Op school heb ik vooral les in Natuurkunde, Scheikunde en Wiskunde. Dat gaat me wel goed af. Mijn cijfers zijn goed en ik vind wat we leren ook wel interessant. Het hele dagen Engels praten en horen is vaak nog wel vermoeiend, maar ik kan het wel goed volgen.  

Er zijn wel wat eigenaardigheden die ik mezelf nog niet eigen heb gemaakt. Als je hier iets koopt dan is de prijs op het kaartje zonder belasting, je weet dus nooit precies wat je moet betalen. Verjaardagen beginnen hier om acht uur en zijn om tien uur weer afgelopen. Dat heeft ook zo z'n voordelen, je kan op tijd naar bed.

Dat zijn allemaal geen vervelende dingen, alleen wat wennen. Waar ik niet aan kan wennen is dat op school alles gaat over goede cijfers halen en veel geld verdienen. De docenten vinden het erg fijn om te vertellen dat als je afgestudeert bent je het meeste geld kunt verdienen als je les hebt gehad aan Mohawk College. Het is hier allemaal meer prestatiegericht dan thuis.

Ik ben deze weblog vooral begonnen om te laten zien waar ik woon en wat ik hier doe.  Ik zal hier regelmatig vertellen wat ik hier zo al doe.

In het weekend van 7 tot 10 oktober zijn Arian en ik naar Ottawa geweest. Daar zit de regering van Canada en Arian vond dat ik dat eens gezien moest hebben. We hebben geslapen bij een achternicht van Arian, Alida, je zal haar ook wel op de foto's tegenkomen.

Ottawa ligt tegen de grens met Quebec, en daar zijn we ook doorheen gereden. Je hebt daar een nationaal park en zoals je op de foto's kunt zien zijn de kleuren daar nu erg mooi. We waren daar op het goede moment. Hier zijn de bomen nog groener, dus hier komen de mooie kleuren nog.

Karin