Karin Droogendyk

Het is ondertussen weer bijna een maand geleden dat ik geschreven heb. Het voelt veel korter geleden, maar de tijd vlieg dan ook voorbij.

Erik slaapt flink de nachten door, meestal van 9 uur tot een uur of 4 en dan weer tot een uur of 8. Afgelopen nacht wilde hij om 1 uur drinken, maar daarna was het pas weer 7 uur. Dat is ook best te doen. Overdag laat hij er ook regelmatig meer tijd tussen al vindt hij het fijn om steeds twee keer kort achter elkaar te drinken en dan een uur of 4 niets.

Het begint ook een gezellige kletskous te worden. 's Ochtends, als Alex het toelaat, hebben we vaak een moeder zoon gesprek, hij lacht dan veel en maakt van die lieve geluidjes. Ook 's avonds wil hij graag wat aandacht, de rest van de dag schiet dat er toch vaak wat bij in, want ja ik heb ook nog een peuter rondlopen en een huishouden. Hij begint zich nu wel wat te vervelen in de box en wil graag wat meer zien dan het plafond en de zijkant van de box. We hebben wel een wipstoeltje en een kleed voor op de grond, maar dat is wel wat gevaarlijk met Alex erbij en hij kan er dus alleen in als een van ons er steeds bij kan zijn. Dus ook dat gebeurdt vaak 's avonds.

Hij maakt nog helemaal geen aanstalten om om te rollen, wel rolt hij naar zijn zij, want zo slaapt hij het liefst, maar verder komt hij niet. Ik vind het wel prima. Je merkt nu al dat hij rustiger is dan Alex, dus hij doet het maar op zijn gemakje.

Alex slaapt ook flink de nachten door, maar ja dat doet hij al anderhalf jaar, haha. Hij wordt soms wakker van een droom, of van iets anders, maar het helpt nu ook als we naar hem toegaan tegen hem zeggen dat het bedtijd is en nog wat voor hem zingen. Of het praten of het zingen helpt weten we niet, maar ik doe het maar allebei, 's nachts is niet de tijd om te experimenteren.

Overdag is het wisselend. De ene week gaat het erg goed, maar de andere week, zoals deze, is het echt een ramp. Hij heeft weer nieuwe dingen bijgeleerd en nu moeten we weer een manier vinden om daarmee om te gaan. Hij klimt nu op het bureau dus de bovenste plank is niet meer veilig en ook kan hij beter bij het aanrecht. Scherpe messen en glazen moeten we dus achteraan neerleggen, maar zelfs al ben ik zo voorzichtig als ik maar kan, toch komt hij me af en toe een scherp mes of een schaar brengen.

Vorige week zijn we wezen camperen. Ik zag er erg tegenop, we waren allebei bang voor slapeloze nachten, maar ook voor overdag geen hek om de tuin en Alex kan dus overal naartoe. We gingen gelukkig niet alleen m'n schoonouders en schoonzus en zwager en schoonzus waren er ook. En het viel reuze mee! Alex heeft 's nachts lekker geslapen, al was ik de tweede helft van de tweede nacht zijn kussen en overdag moesten we hem goed bezighouden, maar ook dan ging het goed. Met Erik ging het ook goed, al vond hij het strand maar niets. Er was geen schaduw en de zon boven het water zodat hij in de wagen met zijn rug naar de golven en de mensen lag en dan dat geluid van de golven maakte het moeilijk voor hem om daar in slaap te vallen. 

Op de foto zijn Uncle Rob, Arian en Alex een gat aan 't graven. Alex vond het vooral geweldig om in het gat te zitten. Dit was de eerste dag en dus heeft Arian de tweede dag een gat gegraven speciaal voor Alex.

Zonder de hulp van de familie hadden we niet gekund en we zijn blij dat we gegaan zijn.

Volgende week heb ik 'rijles' ik hoef natuurlijk niet echt te leren rijden, maar wil toch les nemen zodat ik beter de regels hier weet en ik ook ben voorbereid op wat ik moet weten voor het rijexamen. Ik zie er namelijk erg tegenop, ik Nederland heeft het me 3 keer gekost om mijn rijbewijs te halen, ik word gewoon zo zenuwachtig als er iemand naast me zit die gaat beoordelen hoe ik rij. Ik ben namelijk helemaal niet zo goed in autorijden, daardoor wel extra voorzichtig, maar soms ook wel wat te voorzichtig.

Maar in ieder geval heb ik de stap gezet om ervoor te gaan. Ik schoof het steeds maar vooruit en verzon smoesjes om deze week niet te bellen. Tenslotte win ik er op het moment niet zoveel mee, ik heb toch geen auto en zo vaak heb ik ook niet de behoefte om 's avonds alleen uit te gaan. Maar begin deze week belde een vriendin om me te vertellen dat ze gaan verhuizen. Nu wonen ze op loopafstand, maar dan dus niet meer. En dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en een autorijschool gebeld. Het was eigenlijk net het laatste zetje wat ik nodig had. Dus bid allemaal maar voor me, want binnenkort zal ik er dus aan moeten geloven en examen moeten doen. Als je een lange tijd niets hoort ben ik gezakt, haha.

Het bezoek is al weer vertrokken. Drie weken, waarvan twee bij ons, lijkt een hele tijd, maar het is ook zo weer voorbij. Het blijft moeilijk afscheid nemen. Ik kan er maar niet aan wennen. Als ze dan eenmaal weg zijn en ik kan mama weer spreken met de webcam, dan gaat het ook snel weer wel, en ben ik het leven ver weg van mijn familie weer gewoon. Maar ik blijf het zwaar vinden. Je eigen familie is toch heel anders. Ik heb een geweldige schoonfamilie, daar heb ik niet over te klagen, maar dat is toch anders dan je eigen moeder en zussen, die je al je hele leven kennen.

Vrijdag zijn we (o)ma(ma) en (tante) Marjon naar het vliegveld wezen brengen. Alex vond het maar raar, we hadden wel verteld dat oma en tante Marjon nu met het vliegtuig meegingen, maar toch gingen ze weg door een deur, hoe zit dat nu? Op de terugweg had Erik honger en zijn we bij een oom en tante van Arian gestopt om hem daar te voeden en Alex zijn benen te laten strekken. Wij kregen ook eten aangeboden, dus dat was erg fijn.

Alex heeft de eerste nachten veel gehuild. Hij lag nu natuurlijk weer alleen. Maar gelukkig slaapt hij nu weer zonder wakker te worden. Of in ieder geval huilt hij nu niet als hij wakker wordt.

Het weer is hier weer een stuk koeler. Redelijk wat bewolking en een lekker windje. Niet echt een typische Canadese zomer, meestal is het warmer, maar ik vind het wel lekker.

Gisteren hebben we een driewieler voor Alex (en Erik) gekocht. We hebben geld gehad voor de jongens voor een cadeau en na lang denken en overleg leek dit een goede investering. Gisteren gingen we eens kijken, we hadden toch een cadeautje nodig voor een verjaardag, maar Alex was er zo mee verkocht dat hij er niet meer af wilde! We hebben hem dus maar meegenomen, anders waren we er over een week of drie wel omgegaan. Alex vindt het helemaal geweldig, hij is nog wat kort voor de trappers, maar ook met je voeten kom je best ver en daarnaast heeft het een bakje aan de achterkant met een klapdeksel! Wat wil je nog meer als je Alex heet? Hij heeft vandaag zijn hele hebben en houwen in het bakje gedaan en er weer uitgehaald, erin en eruit, erin en eruit, erin ....

Erik heeft in de tijd dat het bezoek er was leren lachen en kletsen. 't Is toch een dropje. Hij is vaak niet blij, hij huilt niet overdreven veel, maar kan best veel liggen klagen. Maar vooral aan het begin van de avond is hij vaak in een opperbest humeur, dan ligt hij naar je te lachen en doet erg zijn best om geluid te produceren, wat ook steeds vaker lukt. 

Dinsdag 16 juni was het dan zover, op naar Toronto International Airport. Alex was de dag ervoor al helemaal van slag. Ik liep hem al een week te vertellen dat Marjon en oma kwamen. Hij zegt nog geen woord, dus je hebt geen idee of het wel doordringt in dat hoofdje van hem, blijkbaar wel dus.

Hij hoefde helemaal niet lang te wennen aan oma en tante Marjon, al vindt hij het maar een beetje raar dat Marjon dezelfde stem heeft als zijn mama. Erik heeft helemaal nog geen voorkeur, behalve dan dat ik het voedseldepot ben, voor de rest maakt het hem niet uit wie hem knuffelt, zolang het maar gebeurdt.

Veel hebben we niet gedaan. We zijn boodschappen wezen doen, naar het park geweest en natuurlijk de Tim Hortons waar Marjon elke dag een koffie moet drinken. Veel kan je niet doen met twee kinderen, want slaapt de een niet dan slaapt de ander wel. Oma sliep bij Alex op de kamer en Alex vond dat wel gezellig.

Maandag zijn mama Anneke en tante Marjon vertrokken naar de Verenigde Staten, ze gaan daar een midweek rondtrekken en komen dan weer gezellig een week terug. Alex vindt het maar niets om weer alleen te slapen en ik vind het erg vermoeiend om geen extra paar ogen om me heen te hebben. Want vooral als ik Erik zit te voeden heb ik vaak geen idee waar Alex uithangt. Alex vond het wel erg vermoeiend om extra mensen om zich heen te hebben en slaapt best veel.

Afgelopen zondag is Erik gedoopt. Toch weer een bijzonder gebeuren. 's Avonds zijn er wat vrienden en familie langsgeweest. Alex heeft de hele avond achter Reuben aangelopen. Deed hem in alles na en was echt kapot tegen de tijd dat Reuben weer naar huis ging. Erik heeft een prima dagje gehad, geslapen tijdens de kerkdienst en 's avonds lekker om zich heengekeken.

We hebben ook een glijbaan in de tuin nu. Alex komt er op allerlei verschillende manieren vanaf en vindt het echt geweldig. Vooral met dit warme weer is het fijn, want dan hoeven we niet naar het hete park. En daarnaast vindt Alex glijbanen gewoon helemaal geweldig.

Afgelopen dagen loopt de temperatuur buiten flink op. Er draaien 5 ventilatoren en een raam air conditoner de hele dag door en dan nog is het aan het eind van de middag binnen bijna niet te houden. Een van de redenen is dat de airco in onze kamer in het raam zit en de deur van die kamer bijna de hele dag dicht is vanwege een klein rondrennend mannetje. Als Alex in bed ligt gaat die deur open en koelt het hier beneden ook weer een beetje af.