Karin Droogendyk

Bedankt voor alle felicitaties omtrent Erik zijn geboorte!

Ondertussen is Erik al weer ruim 3 weken en ben ik dus ook al ruim twee weken alleen met de twee mannen thuis. De eerste twee weken kregen we nog regelmatig een maaltijd van de kerk, maar ook het koken moet ik nu weer zelf doen. Kraamzorg kennen ze hier in Canada niet, vandaar dat vanuit de kerk maaltijden geregeld worden. Zo wordt er toch wat werk uit handen van de pasbevallen moeders genomen. Daarnaast heb ik de kraamzorg best gemist. Met Alex heb ik geen borstvoeding gegeven en nu wel en dan heb je toch weer een hoop andere vragen. Gelukkig hebben we een hulplijn genaamd mama. Erg fijn, want zo krijg ik toch antwoorden op al m'n vragen.

En volgende week hoeft het even geen hulplijn te zijn! Want mama en Marjon komen op bezoek. Ik zie er erg naar uit om m'n mannen te showen. De vorige keer liep Alex nog niet en zei hij nog geen woord. Nu zegt hij nog bijna niets, maar de communicatie gaat toch een stuk beter. En natuurlijk hebben ze Erik nog niet gezien, m'n kleine mannetje die al flink gegroeid is. Hij krijgt al lekker wat babyvet en we kunnen al goed merken dat hij gegroeid is. En dat van mijn melk. Ik vind dat elke keer toch weer een wonder als hij daar bij mij ligt te drinken en je hoort hem slikken en als hij klaar is loopt er een straaltje melk uit z'n mond. Wat een wonder is dat toch.

Het gaat dus best goed hier. Ik moet nog wel flink wennen aan het leven met twee mannetjes. Alex probeert vaak lief te zijn voor Erik, maar kan ook flink gemeen zijn en dan niet om het gemeen zijn. Hij heeft volgens mij gewoon nog niet door dat als je bijt dat dat bij Erik pijn doet, hij vindt het wel interesant dat Erik dan gaat huilen. Alleen laat ik ze dan ook niet, maar zelfs dan kan je niet altijd voorkomen dat Erik in zijn handje gebeten wordt of in Alex zijn enthousiasme een hand in zijn gezicht krijgt.  Alex vindt Erik voor de rest erg interesant. Gaat steeds bij hem kijken en als we hem uit bed gaan halen of naar bed gaan brengen gaat hij elke keer mee. Hij kijkt dan over de rand van de wieg heen en wijst. Vanmorgen, zei Arian, hoorde hij Erik huilen, wees naar onze kamer en zei 'E-ik, E-ik'.

Met Alex gaat het verder goed. Hij begint wat meer te praten en te communiceren. Hij kopieert woordjes (vooral als oma het vraagt en soms als papa het vraagt, maar mama kopieert hij niet) en ja knikken en nee schudden hebben ook een betekenis. Daarnaast kan hij 'Old MacDonals has a farm' zingen, oftewel twee gedeelten. Hij weet wanneer hij iea iea iea moet zingen (dat het iea iea oh is krijgen we nog niet uitgelegd) en wanneer hij dierengeluiden moet maken. Elke keer is dat een hond. Hij weet nu ook dat verschillende dieren verschillende geluiden maken, maar welk geluid bij welk dier hoort moet hij nog leren.

De laatste gehoortest liet dan ook zien dat er met zijn gehoor niets meer mis is. De uitleg die wij kregen is dat door zijn vele oorontstekingen hij voor een aantal maanden vocht achter zijn oren heeft gehad en dat dat langzaamaan opklaart. We merkten het al een week of twee voor de gehoortest en hij ontwikkelt lekker door nu. Hij snapt ook beter wat we van hem vragen en vooral dat vind ik erg fijn. Ik vond het zo sneu om hem teleur te moeten stellen als hij dacht dat we naar buiten zouden gaan en ik bedoelde dat we naar boven gingen om een schone luier om te doen.

Afgelopen maandag, 18 mei, is ons gezin uitgebreid met een zoon! We zijn God erg dankbaar voor Erik en dat alles zo goed mag gaan.

Dinsdagochtend mochten ik en Erik al naar huis en sinds woensdagavond is ook Alex weer thuis. Het is wat wennen om nu met z'n vieren te zijn, vooral voor Alex. Hij gedraagt zich niet echt jaloers, maar weet ook eigenlijk niet wat hij er van moet denken. Hij probeert erg lief te doen, maar ja, als je 20 maanden bent dan is dat best moeilijk, want wat is zachtjes doen? En waarom wil hij niet uit mijn beker drinken? Of met mijn speelgoed spelen?

Ook als ik Erik aan het voeden ben vindt Alex dat maar raar. Hij wil dan naast me zitten, maar toch ook weer niet en vooral de eerste keer moest Alex erg huilen.

Alex is een paar dagen bij grandma en grandpa geweest en heeft het daar goed naar zijn zin gehad. Hij wilde gisteravond ook graag weer mee naar huis en dat is natuurlijk ook goed. Arian is van de week vrij, gelukkig maar want ik vind alleen voor 2 mannetjes zorgen nog te zwaar.

Erik doet het goed, hij drinkt goed, slaapt veel, maar kan ook tevreden om zich heen liggen kijken.

Zo hier ben ik weer eens. Ik zit hier heerlijk achter de computer voor de open deur, het is echt enorm lekker weer vandaag. Het weer gaat wat op en neer. Gisteren was het te koud om butien te zitten, maar vandaag is het echt geweldig. We hebben al een paar keer buiten gegeten. En zijn al flink bezig geweest in de tuin. We hebben de zandbak van het deck afgehaald dan hebben we wat meer ruimte om te zitten. We hebben een mooie parasol zodat we ook als de zon achter het huis staat toch buiten kunnen zitten.

Ondertussen ben ik tonnetje rond en eigenlijk best ongemakkelijk. Ik pas niet meer makkelijk in m'n schoenen en slapen gaat ook niet geweldig. Ik heb ook veel last van harde buiken en dat soort ongemakken, dat had ik met Alex niet, maar in ieder geval heb ik genoeg lucht dit keer. Nog maar een paar weken, dus we houden het nog wel even vol. En het weer helpt wel mee, Alex kan in de tuin rondrennen en ik hoef niet achter hem aan te rennen.

Alex heeft zijn gehoortest gehad en heeft gehoorverlies aan beide oren vanwege vocht achter z'n oren. We krijgen een verwijzing naar een kno-arts. Hij zegt ook nog steeds geen woord, haha. Maar communiceren worden we beter in. En de winter was moeilijk met hem, maar het gaat nu gewoon zoveel beter, vooral ook omdat Alex nu naar buiten kan en daar zijn energie kwijt kan. Ik geniet echt volop van hem en dat was van de winter soms wel anders.

Vorig najaar hebben we 'alle' tulpenbollen verwijderd uit de tuin, niet dus. Haha, ze schoten overal de grond nog uit, in het grasveld, tussen de struiken. Maar ach ja, het staat gezellig. Sommigen wilden we niet op de plek waar ze opkwamen en die staan nu in een vaas op tafel, ook leuk.