Karin Droogendyk

Een kort bericht vanuit hier.  Het heeft gisteravond flink gesneeuwd, dus vanochtend hebben we even een rondje gedaan met de slee. Het was maar een kort rondje want het was erg koud. Maar he we moeten dat ding toch even uit proberen. Alex was er maar gelaten onder en was vooral blij toen hij weer binnen was.

En vandaag is het dan in Nederland sinterklaas. Hier is het al volop kerst. Ik heb nog wat kerstversiering gekocht voor in de eetkamer. We hadden lichtjes en kerstballen in de woonkamer, maar dan is het zo kaal als je de andere kamer in loopt. Ik heb nu dus een 10cm hoge kerstboom met wat dingetjes erin. Het is vooral grappig eigenlijk.

20 december vieren we 'sinterklaas' met m'n schoonfamilie. We hoeven nog maar 1 cadeautje en dan inpakken. Ik kan er hier nog niets over zeggen aangezien er ook gezellig meegelezen wordt aan deze kant van de oceaan.

Alex is vandaag wat ziekjes. Hij werd gisteravond al wakker met een volle neus, maar vanochtend om 4 uur was het echt drama. Hij huilde maar en zijn neus zat vol, hoesten. Arian had hem even bij ons gepakt, maar was toen in slaap gevallen. Alex heeft tussen ons in liggen slapen. Hij vond het wel lekker geloof ik, want af en toe kwam hij even bij mij liggen en toen verhuisde hij weer naar papa. Vanochtend werd Arian wakker en zei met een slaperig gezicht, 'hoe komt hij hier?'.  Ik heb wat minder geslapen, vind ik toch lastig met zo'n wiebelend kind naast me, ik heb ook steeds het idee dat ik de deken over zijn gezicht trekt en hij dan stikt. Al met al niet iets wat we regelmatig doen.

Eergisteren is Alex zijn haar weer eens geknipt. Het was hard nodig, het zag er maar rommelig uit. Het is er niet veel beter op geworden, alleen korter. Hij zit natuurlijk geen seconde stil en om dan mooi te knippen is lastig, dat snap ik ook wel. Maar ach, over een week of twee zie je niet meer dat het rommelig geknipt was.

Arian en ik zijn van plan om in januari een nachtje weg te gaan samen. Alex mag bij Grandma en Grandpa logeren en wij gaan dan de grote stad Toronto onveilig maken. Het leek ons wel een goed idee voor de gezinsuitbreiding. Even tijd voor ons. We hebben nog niet geboekt, tenslotte zal het niet druk zijn en af en toe kijk ik eens of 'ons' hotel nog kamers heeft en of de prijs al omlaag is. Dat was van de week inderdaad het geval, dus we wachten nog even lekker verder.

Vorige week heb ik nog een echo gehad van brusje. Ik had een afspraak bij de verloskundige en ze kon het hartje niet vinden. Ik in de stress, ze zei nog, maak je geen zorgen, maar natuurlijk doe je dat wel. Ik mocht een paar uur later meteen komen voor een echo, ik had Arian maar meegenomen en alles was goed. Brusje had alleen besloten dat het hogerop aangenamer was en daar had de verloskundige de kleine niet verwacht. En als je dan zo'n klein mensje ziet al helemaal compleet, dan zie je toch maar weer wat een bijzondere God we hebben, die dat zo kan scheppen.

En na het mooie weer tijdens het bezoek van mijn familie is nu dan toch echt de winter aangebroken. Gisteren werden we verrast door een lading sneeuw, ik was wat meer verrast dan Arian, aangezien hij het weerbericht leest en ik niet. Het kwam bij mij dan dus ook als een sneeuwstorm bij heldere luchten, al waren de luchten flink grijs. Alex heeft er heerlijk in rond lopen banjeren. Wandelen met de kinderwagen is dan natuurlijk niet leuk. Al moest hij wel naar elke valpartij huilen vanwege de koude sneeuw aan zijn handen. Doe dan ook wanten aan zullen jullie wel zeggen, maar ja die zijn toch ook zo nat en als je voor de eerste keer in de sneeuw speelt, dan moet je er toch ook aan voelen, proeven en ruiken. 

Ook op de weblog kan ik dan ons nieuws vertellen, we mogen volgend jaar eind mei, of begin juni een brusje voor Alex verwachten. Ik voel me nu weer erg goed, maar ik heb me wel een paar weken vooral erg moe gevoeld. Ik kon wel hele dagen slapen en met een ander kind dat rondloopt gaat dat toch wat moeilijker. Maar ach, we hebben het graag voor dit wonder van God over.

Alex loopt nu volop. Ruim twee weken geleden kwam hij er van de een op de andere dag achter dat dat voortbewegen op twee benen toch wel erg handig is. Je hoeft dan tenslotte niet meer op te staan als je ergens bent. En dat heeft toch wel voordelen. Eerst wilde hij nog niet buiten lopen, maar sinds we gisteren in de sneeuw hebben gelopen is dat ook geen probleem meer. 't Ziet er erg grappig uit om dat kleine mannetje op zijn korte beentjes rond te zien wachelen. Het gaat wel steeds beter, hij valt nu bijna niet meer. Gisteren heeft hij met papa met de bal gespeeld. Hij snapt nu ook dat je er mee kan gooien en dat mama en papa daar helemaal blij van worden. Hij had erg veel lol om achter de bal aan te rennen en die terug te gooien naar papa. Het enige probleem is dat hij nu met alles wil gooien, er is ondertussen al een plastic schaaltje gesneuveld en ik denk steeds met schrik 'denk om mijn laminaat'. Nu ben ik niet erg aan dit laminaat gehecht, het lag er tenslotte nog van de vorige bewoners, maar toch word ik niet blij van het rondgooien van houten kubussen. Maar ja hoe leg je hem nu uit dat met de bal gooien goed is, dat gooien met blokjes ook mag, maar met een kubus niet?

We hebben ongeveer een week na mijn vorige bericht de computer naar beneden verhuist. Het werd steeds moeilijker om de computer boven te gebruiken. Alex vindt boven spelen maar niets, behalve als hij in de wc mag spelen, maar dat vindt mama dan weer niets. En omdat ik voor naar Nederland bellen de computer gebruik kon ik eigenlijk bijna niet meer bellen. De computer beneden is een groot succes. Alex hoeft er niet de hele tijd bij te zitten als ik op de computer bezig ben en ik hoef niet naar boven elke keer als ik even iets op wil gaan zoeken. Ook 's avonds zitten we nu weer vaak gezellig beneden.

Ik heb eergisteren de kerstlichtjes opgehangen, al vindt Arian dat ik officieel winterverlichting moet zeggen. Maar ja voor mij is het om toch wat kerstsfeer in huis te krijgen. Ook een vaas opgevuld met kerstballen, onze kerstboom dus, haha. Ach het zijn maar kleine dingetjes, maar het maakt het toch weer even wat gezelliger. Alex vindt de lichtjes natuurlijk reuze interesant en moet er vanalles over 'vragen'.

Hij kletst zoiezo de oren van m'n hoofd. Er komt nog niet een verstaanbaar woord uit, maar toch maakt hij goed duidelijk wat hij wil. Hij wijst alles aan en praat dan gewoon op verschillende toontjes. Zo vraagt hij regelmatig of hij nog even op de computer mag, hij wijst er gewoon naar, houdt zijn hoofd schuin en brabbelt iets op een vragende toon. Wat een frustratie moet dat toch voor hem zijn dat wij geen idee hebben wat hij zegt.